Formule 1 nieuws
Special: Irvine, de playboy uit Dublin
07 maart 2007Vandaag is het precies acht jaar geleden dat Eddie Irvine zijn allereerste Grand Prix won. De flamboyante Ier was toentertijd de teamgenoot van Michael Schumacher bij Ferrari en na zes jaar mocht hij eindelijk een zege bijschrijven op zijn palmares, in Australië. De laatste tijd is het stil geworden rond Irvine, maar dat betekent niet dat hij zich verveelt. In het eerste deel van onze nieuwe reeks: Eddie Irvine, een terugblik.
Het F1-debuut van Irvine verliep letterlijk niet zonder slag of stoot. Tijdens de Japanse Grand Prix van 1993 reed Irvine een prima eerste race in de Jordan op het circuit van Suzuka. Hij kende de baan goed, doordat hij eerder in Japan in de Formule Nippon had gereden. Op een opdrogende baan had Irvine een prima tempo te pakken en toen de de leider van de race, Ayrton Senna, hem op een ronde zette, merkte hij dat hij het tempo prima kon volgen.
 |
| Senna passeert Irvine |
Zo goed zelfs, dat hij Senna uitremde in de chicane, nadat de Braziliaan wat twijfelde bij het passeren van een andere achterblijver. Senna was not amused door de actie van Irvine, die hij dus opnieuw op een ronde moest zetten. Irvine finishte op een keurige zesde plaats en was zeer in zijn nopjes met zijn eerste race.
Na afloop van die race zat hij in het Jordan-motorhome na te praten met het team, toen er opeens iemand in de deuropening stond. Het was Ayrton Senna en hij wilde wel even een woordje wisselen met die nieuwe jongen, die zo brutaal was geweest om zich van een ronde achterstand te ontdoen. Irvine reageerde op de gebruikelijke manier en provoceerde Senna, totdat laatstgenoemde het kookpunt had bereikt. Senna bleef volhouden dat een achterblijver nooit de leider in de race mag passeren en Irvine stond erop dat Senna maar harder had moeten rijden.
 |
| Irvine in 1993 |
Aan het einde van het gesprek sloegen bij Senna de stoppen door en met een welgemikte rechter lanceerde hij Irvine over de tafel. Bij je debuut als zesde finishen en vervolgens een kaakslag krijgen van de meest gerespecteerde coureur van het veld. De naam Irvine was voor altijd gevestigd.
Irvine bleef nog twee jaar bij Jordan, voordat hij een lucratief aanbod kreeg om naast Michael Schumacher te komen rijden bij Ferrari. Hij verraste vriend en vijand door gelijk bij de eerste race van 1996 in de kwalificatie sneller te zijn dan zijn kopman. Schumacher zette dat in de race gelijk recht door de Ier bij de start voorbij te spuiten. Irvine werd derde, Schumacher viel uit.
Irvine's rol bij Ferrari was een ondankbare. Het was zijn taak om ervoor te zorgen dat het Michael Schumacher aan niks ontbrak op de baan. In theorie zou dat inhouden dat hij dus ook vaak aan de kant zou moeten voor Schumacher, als hij voor zou liggen tijdens de race. In de eerste twee jaren kwam daar echter weinig van terecht en was Irvine geregeld in de middenmoot terug te vinden, terwijl zijn teamgenoot streed om de zege.
 |
| Irvine wint in Melbourne |
In 1998 werd het beter en stond Irvine geregeld op het podium. Een jaar later was het tijdens de eerste race van het seizoen gelijk raak. In een race waar de favorieten Mika Hakkinen, David Coulthard en Michael Schumacher allemaal te maken kregen met technische problemen, vond Irvine zichzelf opeens terug aan de leiding van de race. Met Schumacher op een ronde achterstand na talloze onvoorziene pitstops, was de weg voor hem vrij om de zege op te eisen. Heinz-Harald Frentzen drong in de Jordan nog wel aan, maar Irvine bleef koel en won zijn eerste race.
Toen Schumacher later dat jaar, in Silverstone, zijn been brak, leek het kampioenschap gedaan. Echter, men had buiten Irvine gerekend. De Ier profiteerde van de vele fouten bij McLaren en won de Grands Prix van Oostenrijk en Duitsland, waarna hij opeens de leiding in het WK in handen had. Het was echter wel duidelijk, dat Irvine die leiding vooral te danken had aan het falen van anderen, maar dat maakte voor hem niets uit. Michael Schumacher maakte in Maleisië zijn comeback en diende voor een keer in de rol van adjudant. Hij was oppermachtig, maar liet Irvine passeren en hield de beide McLarens achter zich.
 |
| Irvine in actie |
Met vier punten voorsprong ging Irvine naar Suzuka, voor de laatste race. Hij zou de eerste Ferrari-kampioen kunnen worden sinds Jody Scheckter in 1979. Dat zou een klap in het gezicht betekenen voor Schumacher, die bij Ferrari binnengehaald werd als de Verlosser. De schaamte zou ondraaglijk zijn als de nummer twee er met de titel vandoor zou gaan.
Het gebeurde niet. Mika Hakkinen pakte bij de start van de race gelijk de leiding en stond die niet meer af. Of Schumacher de Fin bewust liet gaan, zullen we nooit weten, maar feit is, dat de Duitser een jaar later de titel binnensleepte en zijn status als verlosser waarmaakte. Irvine was toen al vertrokken naar Jaguar, maar kende daar een miserabel jaar.
Het wilde maar niet vlotten in de groene auto en hoewel Irvine in drie seizoenen twee keer op het podium stond, was de glans er vanaf en besloot hij eind 2002 dat het mooi was geweest. Na negen jaar Formule 1, had hij er genoeg van.
 |
| Irvine tijdens een tv-show |
Anno 2007 zit Irvine niet stil. Hij houdt zich voornamelijk bezig met films en televisie. Zo speelde hij zichzelf in de film 'The Prince And Me' en zou hij meedoen aan het Britse programma Soccer Aid, van ITV, waarin hij zou gaan voetballen tegen andere beroemdheden. Een blessure aan zijn been voorkwam dit.
Wat hij nu ook doet, de naam Irvine zal voor altijd verbonden blijven aan die Ier die het niets uitmaakte wat anderen van hem dachten, de playboy die geeuwend van zijn boot in Monaco stapte, een mooie dame in bikini op de billen tikte en vervolgens de derde plaats opeiste in de Grand Prix. Zoals Irvine worden ze niet meer gemaakt.
Meer nieuws
- 06 sep.
- 05 sep.
- 04 sep.
- 03 sep.
Homepage
Jerez