Als een coureur dominant is, wordt een kampioenschap al gauw saai. Kijk maar naar de jaren 2002 en 2004, toen Michael Schumacher het gehele veld aan de lopende band deklasseerde en de strijd om de titel steeds belachelijk vroeg werd beslist. In de jaren '50 won Juan Manuel Fangio vijf titels, al was het in die tijd verre van saai... Het leuke van grote kampioenen is dat ze ook echt kunnen rijden. En soms wordt dat duidelijk gemaakt door een fabelachtige, historische race. Vandaag in de special: Schumacher en Fangio, hun droomraces.
Juan Manuel Fangio. De naam doet bij iedere Formule 1-liefhebber het bloed sneller stromen. De Argentijn was in de jaren '50 de te kloppen man op de grid. Vijf wereldtitels sleepte hij binnen en het duurde tot 2002 voordat Michael Schumacher dat record evenaarde. Om er een jaar later weer overheen te gaan. Fangio was de 'meester', een van de weinigen die in die tijd zonder kleerscheuren zijn F1-loopbaan voltooide. In de begintijd van de Formule 1, mocht je jezelf gelukkig prijzen met zoveel fortuin aan je zijde.
In 1957 won Fangio zijn laatste titel. In een Maserati. De race van het jaar was die op de Nürburgring, toen nog een slopende exercitie van 22 kilometer per ronde, waarbij de dood in elke bocht op de loer lag. Fangio startte weliswaar vanaf pole, maar tijdens een pitstop verloor hij meer dan veertig seconden op de beide Ferrari's van Mike Hawthorn en Peter Collins. Anno nu zou de race verloren zijn. Zeker op de circuits waar we er nu zoveel van kennen, waar het materiaal bepaalt wie er wint, niet de coureur.
De Nordschleife is niet zo'n plek. Als je ballen hebt, kun je daar puur op rijderskunsten ontzettend veel winnen. En rijderskunsten had Fangio. Na zijn dramatische pitstop ging hij er eens goed voor zitten en werd het ronderecord ronde na ronde verbeterd. Na zeven ronden had hij ze te pakken, Collins en Hawthorn. De beide Britten konden hun ogen niet geloven. Ze hadden zich al rijk gerekend. Veertig seconden, dat ging zelfs Fangio niet meer halen.
Maar hij haalde het wel. Hij vrat ze op. Fangio won die dag op de Nürburgring en nog steeds wordt die race beschouwd als een van de absolute klassiekers. Het was de dag waarop de Meester liet zien waarom hij vijf wereldtitels waard was. Fangio stierf in 1995, een dag na de Britse Grand Prix. Hij had ze allemaal gezien; Clark, Stewart, Lauda, Prost, Senna en ook Schumacher. Niemand had hem kunnen ovetreffen. Pas zeven jaar na zijn dood evenaarde Schumacher dat illustere record.
Michael Schumacher zal vooral herinnerd worden als de man die Ferrari ongekende successen bracht in het nieuwe millenium. Veelal deed hij dat in een superieure auto, wat het winnen aanzienlijk eenvoudiger maakte. Toen hij nog niet zo lang bij Ferrari reed was de auto echter niet de beste van het veld. Williams en McLaren hadden in eerste instantie de overhand. Maar dat weerhield de Duitser er niet van om zo af en toe genadeloos uit te halen.
We spreken de Hungaroring, 1998. Schumacher is samen met Mika Hakkinen verwikkeld in een fel gevecht om de wereldtitel. De Fin zou uiteindelijk zegevieren, maar Schumacher zou Schumacher niet zijn als hij niet een paar keer per jaar liet zien hoe briljant hij nu eigenlijk was. In Hongarije is het moeilijk passeren, dat weet iedere coureur. Schumacher startte als derde achter de McLarens van Hakkinen en David Coulthard en op de pitmuur bedacht Ferrari-baas Ross Brawn dat de vooraf bedachte strategie niet genoeg zou zijn om de zilveren bolides te passeren.
Dus Brawn ging rekenen en besloot Schumacher drie keer te laten stoppen. Na zijn tweede, zeer korte, stop, lag Schumi op kop, maar moest hij dus nog een keer naar binnen, terwijl de McLarens genoeg brandstof hadden om de race uit te rijden. De radio kraakte. "Michael, je hebt negentien ronden om een voorspong op te bouwen van twintig seconden", zei Brawn. Schumacher was kort van stof: "Oké!" En hij ging los.
Snelste ronde volgde op snelste ronde. De Ferrari ging als bezeten over de stoffige baan. Schumacher ging zelfs een keer kort door het grind, maar hield de boel onder controle en denderde voort. Hakkinen was al gezien, de McLaren van de Fin kreeg kuren. Coulthard was moeilijker te pakken, maar Schumacher had de mazzel dat de Schot even in de clinch lag met wat achterblijvers. De Duitser maakte zijn derde stop en behield de leiding. En won. Formule 1 anno nu. Meer dan ooit is het teamwork. Meer dan ooit worden races gewonnen in de pits.
Dat is nogal een verschil met vijftig jaar geleden, toen een coureur nog echt het verschil kon maken en een race kon winnen nadat hij een achterstand had goedgemaakt van meer dan veertig seconden. Niet door slimme stops, maar door gewoon veel harder te rijden dan wie dan ook en de rivalen op de baan te passeren, te vernederen. Het is een zeldzaamheid geworden. Zonde.
Paul Ricard