Formule 1 nieuws
Special: De Grand Prix van Japan in 1976
27 september 2007Komend weekend keert de Formule 1 voor het eerst sinds 1977 weer terug op het circuit van Fuji. Het Japanse circuit, gelegen aan de voet van de bekende Mount Fuji, is niet vaak gebruikt door de hoogste klasse in de autosport, maar het heeft wel een uiterst memorabele race opgeleverd. Vandaag in de special: de Grand Prix van Japan in 1976.
 |
| Lauda, vlak voor de start van de Duitse GP, 1976 |
Het seizoen 1976 leek in eerste instantie op een walk-over van Niki Lauda en Ferrari. Tuurlijk, James Hunt won ook wel eens wat, maar dat was incidenteel. Lauda reed constant vooraan. Op de Nürburgring ging het echter compleet mis voor de Oostenrijker. Hij crashte in de Bergwerk-bocht en stierf bijna in de vlammen. Zijn afwezigheid zorgde ervoor dat Hunt zijn achterstand kon goedmaken en hoewel Lauda wonderbaalijk snel terug in de Ferrari zat, maakten beide heren nog kans op de titel in de laatste race van het jaar.
Die race werd gehouden op het circuit van Fuji. Een baan met een recht stuk van anderhalve kilometer, die is gelegen in een schilderachtig landschap met een prachtige berg op de achtergond. Het is een beetje zoals Japan wordt voorgesteld op melancholische schilderijen, al kwam het circuit waarop luide auto's de kwetterende vogeltjes verjoegen met hun hemeltergende lawaai, nooit voor op dergelijke prenten.
De startgrid beloofde veel voor de race. Mario Andretti stond weliswaar op pole, maar achter hem stonden Hunt en Lauda, die het samen gingen uitvechten. Dacht men. Er was echter buiten de weergoden gerekend. De regen kwam met bakken uit de hemel en Lauda zat daar niet bepaald op te wachten. Lauda was weliswaar redelijk hersteld van zijn ongeluk, maar de crash had zijn hoofd nog niet verlaten. De waanzin van de Formule 1 was hem die zomer opeens helemaal duidelijk geworden. En regenrijden is al helemaal gekkenwerk.
 |
| Lauda wordt toegsproken |
Lang duurde de race van Lauda niet. Na een ronde lag hij al ver in het middenveld en een ronde later gaf hij er de brui aan. Later verklaarde hij: "Ik zat constant te wachten op het moment dat er iemand op mijn auto zou klappen. Ik zat als verstijfd in de cockpit. Zoveel is de werelditel me niet waard." Het team van Ferrari, toen nog gerund door de zenuwachtige Italianen die alles moesten rapporteren aan opperbaas Enzo, konden de actie van Lauda niet waarderen. Ze vonden het maar een laffe daad. Dat Lauda in Monza, vier weken na zijn ongeluk, alweer in de auto zat terwijl de gesmolten balaclava die hij droeg op de Nürburgring nog maar net uit zijn gezicht gepeuterd was, waren de Italianen voor het gemak maar even vergeten.
 |
| Hunt maakt zijn pitstop |
Hunt lag ondertussen op kop. Gedurende de race droogde de baan echter steeds verder op en waren regenbanden niet langer de beste keuze. McLaren wist dat ook en had de pitcrew opdracht gegeven om klaar te staan met nieuwe banden. Geen idee wanneer James ze kwam halen, maar dan stonden ze er in ieder geval maar. Ronde na ronde reed Hunt echter door, maar toen een van de banden begon leeg te lopen, werd het toch echt tijd voor vers rubber.
 |
| McLaren houdt Hunt in de gaten |
Hunt wisselde van banden en viel terug tot de vijfde plaats. Woest, was hij. Hij moest als vierde finishen om kampioen te worden en met nog een paar ronden te gaan zag het er niet goed uit. Hunt ging echter met het mes tussen de tanden de baan weer op en haalde iedereen in die hem voor de voeten reed. Of ze op een ronde achterstand zaten of niet, wist Hunt niet. Toen hij uiteindelijk aan de finish kwam, was hij in staat om iemand op zijn gezicht te slaan.
Zijn team wist echter wel beter. Hunt was derde geworden. Hij was kampioen. Hunt was echter buiten zinnen van woede en stapte vloekend en tierend uit. Zijn teamleden begonnen echter allemaal met drie vingers naar hem te zwaaien en na een tijdje viel het kwartje bij de Engelsman. De woede sloeg om in vreugde en Hunt, bekend om zijn losbandige levenstijl, zoop die avond een flink stuk in zijn kraag. Hunt 'The Shunt' was kampioen geworden en dat moest gevierd worden. Een wereld van verschil met de mineraalwater drinkende, pasta etende, brave jongens van tegenwoordig.
Of zou het toch de Japanse atmosfeer zijn? Michael Schumacher, de onkreukbare Duitser, won in 2003 de titel op het circuit van Suzuka en ging die avond helemaal los. Als gasten had hij onder andere broertje Ralf en titelrivaal Kimi Raikkonen uitgenodigd. Ralf was de eerste die zich overgaf aan zijn dronkenschap. De herhaling van de race, die constant werd uitgezonden op een van de televisie's in het motorhome, begon hem aardig op zijn zenuwen te werken en Ralf stelde een daad door de tv's onklaar te maken door er een stoel en een tafel naar te smijten.
De wereldkampioen scheurde nog even met een vorkheftruck over de paddock, waarna het gezelschap een stadje opzocht. Wie daar een karaoke-bar binnenkwam, kon zich verbazen over een niet alledaags tafereeltje. Michael Schumacher en Raikkonen zongen er arm in arm 'We Are The Champions'. Rubens Barichello, Nick Heidfeld en Mario Theissen dienden als achtergrondzangers. James Hunt zou graag hebben ingehaakt...
Meer nieuws
Homepage
Paul Ricard