Formule 1 nieuws
Special: Spanje 2001, nog één ronde te gaan
24 april 2008De Grand Prix van Spanje wordt al sinds 1991 verreden op het Circuit de Catalunya. Het circuit wordt ieder jaar tot de draad versleten door de teams, die er duizenden testkilometers afleggen en de baan dus bijzonder goed kennen. Voor de race is dat niet altijd gunstig, want er vinden meestal niet zoveel verrassingen plaats. Soms gebeuren er echter zeer bijzondere dingen in Barcelona. Vandaag in de special: Spanje 2001, nog één ronde te gaan.
 |
| Hakkinen in 2001 |
Mika Hakkinen was, net zoals zijn collega's, niet onbekend met het circuit van Barcelona. De tweevoudig wereldkampioen won de race in 1998, 1999 en 2000, maar kon in het seizoen 2001 niet echt lekker meekomen in zijn McLaren. Een crash in de eerste race van het jaar zorgde voor een geschrokken Hakkinen, die begon te spelen met het idee om te stoppen. Daar kwam dus bij dat hij na drie seizoen strijden om de wereldtitel geen auto had die hem in de gelegenheid stelde om het gevecht aan te gaan met Michael Schumacher. Ferrari had een juweeltje van een auto in elkaar gezet en Schumacher zou dat jaar zonder al te veel problemen zijn vierde wereldkampioenschap winnen.
 |
| De start in Barcelona |
Toen de teams aankwamen in Spanje voor de vijfde race van het seizoen, had Hakkinen slechts vier puntjes behaald en waren zijn kansen op de wereldtitel al verkeken. Echter, Barcelona was hem in het verleden gunstig gezind geweest, dus de Fin hoopte stiekem op een stuntje. In de kwalificatie ging het verrassend goed. Hakkinen miste de pole op minder dan een tiende van een seconde en moest alleen Michael Schumacher voor zich dulden. De Ferrari was een klap sneller dan de McLaren, dus de goede vorm van Hakkinen zal voor de nodige lachende gezichten hebben gezorgd in de McLaren-pits.
 |
| Schumacher hier nog aan de leiding |
In de race kon Hakkinen het tempo van Schumacher redelijk volgen, maar een echte bedreiging voor de Duitser werd hij niet. Tot het moment dat het tijd was voor de tweede pitstop. Na zijn tweede stop kreeg Schumacher last van vibraties in de auto en kon Hakkinen de leiding overnemen na een setje snelle ronden voorafgaand aan zijn servicebeurt. Na de stop leek de race gereden. Mika lag ver aan kop en Michael probeerde zijn gewonde Ferrari aan de finish te krijgen en had allang genoegen genomen met plaats twee.
 |
| Hakkinen spint in Monza, 1999 |
Mika Hakkinen heeft in zijn loopbaan al de nodige drama's meegemaakt. Die drama's varieerden van geplofte motoren toen hij zijn eerste Grand Prix leek te winnen tot de ronduit levensbedreigende crash in Adelaide, in 1995. De kenners verzuchtten in het seizoen 1997 of Hakkinen ooit nog een Grand Prix zou winnen. En ze hadden een punt. McLaren raakte na het vertrek van Ayrton Senna, eind 1993, in een dip en begon in 1997 weliswaar weer te winnen, maar kampte dat seizoen eveneens met een hopeloos onbetrouwbare auto. De geschiedenis is bekend; Hakkinen zou wel degelijk races winnen en werd in 1998 en 1999 wereldkampioen. Maar niet zonder drama. Zo was er de kapitale fout in Monza, die hem uit de Grand Prix van Italië in '99 wierp. De helikopters registreerden feilloos hoe Hakkinen in de bosjes uit pure frustratie zat te huilen.
Nee, je kon Mika weinig meer vertellen over drama. En in Spanje reed hij comfortabel aan kop en leek het erop dat hij eindelijk zijn eerste succes van het jaar zou behalen. Hij voelde zich thuis op die baan die hij zo goed kende. De McLaren liep als een zonnetje en er leek geen vuiltje aan de lucht. Nog twee ronden te gaan en Mika spaarde zijn McLaren, zoals professionals dat doen. De laatste ronde ging in en opeens was het gedaan met de kalmte in de McLaren-cockpit. Voor de toeschouwers en de TV-commentatoren was het niet gelijk duidelijk. Coureurs die ver aan de leiding liggen doen het wel vaker rustig aan. Maar toen Hakkinen in de tweede bocht met aanzienlijk snelheidsverschil werd gepasseerd door een Williams, was het duidelijk: problemen.
 |
| Schumacher troost Hakkinen |
De camera zoomde in op de steeds trager wordende McLaren. Hakkinen schudde het hoofd, keek naar beneden en probeerde uit alle macht de boel weer aan de praat te krijgen. Een rookpluim uit de Mercedes-motor beloofde echter weinig goeds. De McLaren kroop voort. Nog maar een paar kilometer! Maar het circuit loopt na de chicane iets omhoog en zonder een werkende motor gaat de zwaartekracht dat echt van je winnen... Hakkinen parkeerde zijn auto in het gras en stapte uit. Schumacher zoefde voorbij en won. Teamgenoot Coulthard gaf de Fin nog een lift terug naar de pits, waar vrouw Erja vol ongeloof zat te wachten.
Hakkinen zou dat jaar nog twee races winnen, de Grands Prix van Engeland en Amerika, en stopte aan het einde van het seizoen met de Formule 1. Schumacher betreurde het vertrek van zijn, naar eigen zeggen, meest gerespecteerde tegenstander op de baan. Maar Hakkinen vond het welletjes. Die ene Grand Prix van Spanje zal nu ongetwijfeld voor een glimlach zorgen bij de Fin, maar op 29 april 2001 was er niemand zo teleurgesteld als hij.
Meer nieuws
- 13 mei
- 12 mei
- 11 mei
- 10 mei
Homepage
Paul Ricard