
De Franse Grand Prix is niet altijd een garantie voor spetterende races. Vaak is het er treintje rijden en wordt er niet veel ingehaald. Er zijn echter een paar uitzonderingen te noemen. Een ervan is de regenrace in 1999, een van de mooiste Grands Prix van de afgelopen tien jaar, en de andere is de wedstrijd van een jaar later. Het was de dag van David Coulthard, die onverslaanbaar was en met het mes tussen de tanden reed. Vandaag in de special: Frankrijk 2000, DC krijgt het op de heupen.
![]() |
Wie nu naar David Coulthard kijkt, ziet een man die al sinds 1994 van de partij is en inmiddels enigszins tekenen van ouderdom begint te vertonen. Het baardje wordt al een beetje grijs en de groeven in het gelaat worden dieper. De prestaties op de baan laten al een tijdje wat te wensen over, al was zijn race in Montreal van grote klasse, en het einde van een loopbaan lijkt in zicht. Wie terugkijkt op zijn carrière, ziet ook dat de Schot dertien zeges heeft geboekt, maar nooit echt een volwaardige titelkandidaat is geworden, ook al reed hij bij McLaren in de jaren dat die mannen nog wel eens een titel wisten te winnen.
Wie nog dieper kijkt naar DC's verhaal, ziet dat hij soms zijn dagen had waarop hij niet bij te houden was. Zijn eerste zege, op Estoril in 1995, was daarvan een voorbeeld. Helaas liet hij in die race ook een andere kant van zichzelf zien, door te spinnen in de opwarmronde. Het somde Coulthard aardig op; op zijn dag is hij de snelste van allemaal, maar daar tegenover stond dat hij soms ook hele domme dingen kon doen.
![]() |
| De start in Frankrijk |
Het probleem van Coulthard in zijn McLaren-jaren, was dat hij een teamgenoot had die hem steeds net ietsje te snel af was. Mika Hakkinen kon bijvoorbeeld steeds net dat extra beetje vinden, waardoor de Fin wel kampioen werd en de Schot niet. Echter, in die tijd kon DC af en toe flink uithalen. En toen het Formule 1-veld op 2 juli 2000 de Grote Prijs van Frankrijk reed, was het zijn dag. Gestart vanaf de tweede plaats, verloor hij een plaatsje aan Rubens Barrichello in de tweede Ferrari. Met Schumacher aan kop leek de Scuderia op weg naar een fraaie dubbelzege. Leek, want Coulthard had andere plannen. Barrichello was gauw verschalkt en de McLaren liep zienderogen in op de Ferrari van Schumacher.
![]() |
| Schumacher zonder neus en voorwiel in Spa |
Nu is het leuk om te vermelden dat Coulthard en Schumacher in die tijd niet echt lekker door één deur konden. Dat had een historie. Zo was er het beroemde incident op Spa-Francorchamps in 1998, waarbij Schumi DC op een rondje wilde zetten en achterin de McLaren kleunde. Schumacher was niet bepaald blij met die actie en ging met het stoom uit de oren verhaal halen in de McLaren-pits. Er was het incident in Japan een jaar later, waar Schumacher opnieuw Coulthard wilde lappen. Coulthard hield Schumacher opzichtig op, zodat laatstgenoemde tijd verloor op Mika Hakkinen, die kampioen zou worden. Schumacher boos, Coulthard wist van niks en vond dat die Duitser niet zo moest zeuren.
![]() |
Zo werd er dus af en toe wat heen en weer gesnauwd en toen Schumacher de zilveren McLaren in zijn spiegels zag, was hij niet van plan om ook maar een centimeter toe te gaan geven. Een nieuwe vete was geboren, want toen Coulthard de Ferrari buitenom probeerde te passeren in de hairpin, drukte Schumacher zijn rivaal bijna van de baan. Althans, dat vond Coulthard. Viel best mee, maar DC was woedend en stak, nee zwaaide, zijn middelvinger naar de Ferrari. Best gek; je rijdt in de snelste auto ter wereld, je bent in een duel om de leiding verwikkeld met de beste coureur van het veld en toch ben je helder genoeg om een handje van het stuur te halen, je middelvinger op te steken en ermee te gaan zwaaien. Om er zo even zeker van te zijn dat Schumacher het wel zag. Het was amusante televisie.
![]() |
Coulthard vrat Schumacher uiteindelijk op en de Duitser kreeg vervolgens motorproblemen, waardoor Hakkinen nog tweede kon worden. Het was de dag waarop Coulthard liet weten dat hij wel degelijk hard kon rijden en de Schot begon gelijk over de wereldtitel. Niks was nog zeker en nu zou de wereld kennismaken met de échte David Coulthard. Helaas; Coulthard won dat jaar niks meer, Hakkinen streed met Schumacher om de titel en de Duitser werd kampioen. DC had zijn moment in de zon, maar kon niet voorkomen dat de schaduw van Schumacher en Hakkinen voorkwam dat zijn huid ook echt gebruind zou worden...
| 5 Nov. | Special: Toyota houdt het voor gezien |
| 29 Oct. | Special: Nog één race te gaan |
| 22 Oct. | Special: Het wachten is beloond |
| 15 Oct. | Special: De spanningsboog in Sao Paulo |
| 8 Oct. | Special: Alonso en Kubica, wie is beter af? |
| 1 Oct. | Special: Als de beslissing valt op Suzuka |
| 24 Sep. | Special: Mag het nu weer over racen gaan? |
| 17 Sep. | Special: Flavio is exit |
| 10 Sep. | Special: Elektrisch Monza |
| 3 Sep. | Special: Speculeren over 2010 |
| Lees meer specials | |
| 04 dec. | ||
| 03 dec. | ||
| 02 dec. | ||
| 01 dec. | ||
| Compleet overzicht | ||
|---|---|---|